Mariska's docu journaal

Tijdsdocument

2008-10-28T10:05:00.000-07:00

Altijd leuk, zo'n fotofilmpje voorzien van de stem van de maker. Magnum's Paul Fusco over zijn beleving van de Funeral Train serie.

Fusco maakte tijdens deze rit in 1968 zo'n 2.000 foto's tijdens de 8 uur durende treinrit van NYC naar Washington DC (die normaal 4 uur duurt) en werd gegrepen door de massale opkomst van omwonenden.

In september 2008 heeft Aperture het boek opnieuw uitgegeven en was er een expositie met niet eerder vertoond werk uit de serie. Het is een mooi tijdsdocument geworden, een dwarsdoorsnede van Amerika in de roerige jaren zestig.

Een kleine NYT reportage over Bobby Kennedy en de expositie van deze serie in juni van dit jaar.

Toch wat narigheid

2008-06-05T14:14:00.001-07:00

Misschien was ik iets te zelfverzekerd na mijn eerdere successen. Ik vond dat 'straattuig' in mijn serie niet mocht ontbreken. En met dat bord was volgens mij de meest ontwapenende manier om hen aan te spreken. Maar het liep toch niet helemaal zoals ik had gehoopt.

Ik sprak een groepje aan fietsen sleutelende gasten aan. Een jaar of 15, 16, denk ik. Stuk of 7. Eentje wilde per se niet op de foto. En een andere begon mij uit te dagen. Dat ik er wel wat voor moest doen. Eerst over geld, toen insinueren over sex. Dat gastje dat niet wilde begon ineens of ik weleens had gehoord van een Cabo gang bang (is volgens mij een eufemisme voor de groepsverkrachtingen op Zuid). Intussen stond zijn vriend het kruis van mijn bord te betasten, aangemoedigd door kreten van zijn vrienden.

Of ik een vriend had (ja, uiteraard, zei ik). Dat die dan maar eens langs moest komen, dan zou hij hem wel in zijn buik steken (zei hij terwijl hij met een snelle beweging een mesje uitklapte).

Ik heb me uit de situatie gered door vooral niet bang te worden, bijdehante opmerkingen terug te plaatsen, en vooral erg naïef te blijven glimlachen. Gewoon doen alsof je het niet begrijpt (zodat hun dreigementen geen grip hebben) en over iets anders beginnen. En toen 'ging ik maar weer eens verder..'

Zo'n 10 minuten later belandde ik alweer in een rare situatie met andere straatschoffies. Twee gastjes van een jaar of 11 dit keer. Ze kwamen vrij resoluut op me af toen ik de kluswoningen stond te fotograferen. "Van waar kom je? Kom je Katendrecht zwartmaken? Waarom maak je foto's?".

Toen ik had uitgelegd wat ik kwam doen, en dat ik helemaal niet Kdrecht wilde zwartmaken, wilden ze wel op de foto. Maar toen dat klaar was, begonnen ze ineens te boksen tegen het bord en in het kruis van de foto te graaien.. Blijkbaar begrijpen ze niet helemaal hoe het werkt met gedrag en beeldvorming..

Ik heb die avond trouwens nog wel andere hele toffe foto's gemaakt. Maar die ga ik niet allemaal hier op de blog zetten.. Er moet toch nog wel wat nieuws overblijven voor de beoordelingen, he..

Op pad

2008-05-30T14:02:00.000-07:00

Gister voor het eerst met mijn bord op pad geweest. Ik had alleen 's avonds tijd, en van tevoren vond ik dat niet zo'n relaxt idee. Er zouden helemaal geen andere klasgenoten op Katendrecht zijn, en dat vond ik ook best eng. Geen idee hoe het 's avonds zou zijn.

Uiteindelijk was het echt supertof. Iedereen reageerde heel leuk. De meesten wilden wel op de foto. En er kwamen meteen spontane gesprekken op gang over de buurt, hoe het is om er te wonen, over de reputatie, de komst van de nieuwe bewoners. Precies de onderwerpen die ik wilde bespreken/polsen, maar die ik niet zo botweg wilde aansnijden. Door dat gekke bord onder mijn arm, was meteen het ijs gebroken.

Het was ook lekker weer, dus er waren veel mensen op straat. De politie reed ook continu rond. Dat kwam eigenlijk over als zijnde overbodig. Het is een buurtje waar iedereen elkaar wel zo'n beetje kent. De sociale controle is op die manier vrij groot. Alhoewel ik betwijfel of mensen echt zouden helpen/ingrijpen als er wat gebeurt. Maar om dat echt te weten, ben ik er te weinig geweest.

In ieder geval heb ik een aantal fantastische platen geschoten. Het lijkt ook wel alsof Mini Me in iedere foto anders kijkt. Bij die grijpgrage neger lijkt het wel alsof ik een beetje als een boer met kiespijn sta te grijnzen, ha ha.. Echt fantastisch hoe hij helemaal into Mini Me is..

The making of..

2008-05-28T13:20:00.000-07:00

Ik dacht dat bord effe snel in elkaar te plakken, maar dat viel behoorlijk tegen. Ben toch wel zo'n 5 uur fanatiek aan het knutselen geweest. Eerst een schaalmodel gemaakt voor het vouw- en toch staan-mechanisme. Intussen lag mijn alterego lekker op de bank te chillen..

Vooral het precies uitsnijden van het karton met mijn (botte) stanleymes was de hel. Maar goed, dan heb je ook wat. Enneh: echt op ware grootte he?

Maar welke foto dan?

2008-05-23T12:52:00.000-07:00

Ik kwam er gewoon niet uit welke foto ik moet afdrukken voor dat grote bord. Ik wilde eigenlijk de niet glimlachende. Want dat was een beetje mijn houding tegenover Katendrecht. Ik voel me er niet op mijn gemak. Ik voel me er niet thuis. Ik vind het moeilijk om contact te maken met de mensen die er wonen. Zonder dat ik daar voor de academie naartoe gestuurd zou worden, zou ik dat namelijk ook niet doen. Dus ben ik maar even gaan fotoshoppen om te kijken welke versie van mij het best in de foto past. En ik kwam tot een verrassende conclusie. Die blije werkt gewoon veel beter. En het werkt beter met mensen dan in 'ruimten'.

En uiteraard kon ik het niet laten om ook een army of me te shoppen.. ha ha.. lijkt wel een invasie van aliens.

de shoot

2008-05-18T12:40:00.000-07:00

Mischa heeft maar vast even wat plaatjes gemaakt voor een live size bord. Was erg grappig, vooral die wannabe hiphop pose, ha ha ha..

Paris of ik?

2008-05-17T12:25:00.000-07:00

17 mei 08 - Tja, op zich vond ik het wel een grappig voorstel van Bart, mezelf fotograferen ipv Paris. Ik vond het ook wel erg grappig dat die garagehouder ineens met mij op de foto wilde ipv met haar. Maar het klopt toch niet helemaal bij mijn verhaal. Paris staat voor de nieuwe jup en de clash met de oude bewoners. Waar sta ik dan voor? Waarom zou ik mezelf daar in beeld willen brengen? Welke rol heb ik dan?

Paris, de ideologie

2008-05-16T14:08:00.001-07:00

Eigenlijk wil ik met deze actie ook een ander beeld van Katendrecht neerzetten. Laten zien dat alle 'bad motherfuckers' ook wel in zijn voor een geintje. En eigenlijk best wel meevallen.

Maar aan de andere kant. Ik voelde me bij Tattoo Bob (zijn we ook even binnen gestapt), een stuk minder welkom. Daar werd ik gewoon genegeerd, want daar zijn ze natuurlijk te stoer.. En op straat werd ik op het Deliplein ook behoorlijk fanatiek nagefloten en toegeschreeuwd door een stel hitsige bouwvakkers. Wilde er later naartoe lopen, maar ze zagen er toch wel erg ruig uit. En met die wijdbeense pose van Paris onder mijn arm, leek me dat toch iets teveel vragen om moeilijkheden.

Hmm.. nu ik er zo over nadenk, zou het echt een geweldige gefilmde documentaire kunnen opleveren.. Mijn eigen vooroordelen, mijn angsten, de overwinning als ik toch weer bij mensen naar binnen stap. En daarna de reacties van hen, en de interactie die er ontstaat. Het 'Paris komt op Katendrecht wonen' is natuurlijk grote onzin. Maar wat het allemaal aan intermenselijke reacties oplevert, vind ik wel fascinerend. Als fotograaf kun je ook niet om jezelf heen. Misschien moet dat maar eens in beeld gebracht worden.

Paris en de grote beurt

2008-05-16T13:54:00.000-07:00

Het was echt leuk wat er gebeurde in die garage. Maar ik vind niet dat het me gelukt is om alles op foto's vast te leggen. Er waren van die kleine dingen, die te snel gebeurden. Zoals een onderdelenkoerier op de brommer die het tafereel binnenreed tijdens de fotoshoot en hoofdschuddend het geheel gadesloeg. En vervolgens meteen weer weg scheurde, op naar de volgende klant.

Of de reacties en opmerkingen van de jongens van de garage ernaast die in de deuropening bleven staan. Of de commando's die de eigenaar van de garage riep naar de monteurs dat ze op moesten schieten met het maken van de foto's.

Eigenlijk had het leuker geweest om het geheel te filmen. Maar ik ben zelf teveel onderdeel van wat er gebeurt om het zelf te doen. Ik ben namelijk ook bezig om dat lompe bord op de juiste plaats te zetten, en om mensen te instrueren hoe ze moeten staan, of om het verhaal uit te leggen. Misschien moet ik eens polsen of er klasgenoten zijn die het willen vastleggen.

Paris op Katendrecht

2008-05-16T13:42:00.000-07:00

Ben gister op pad geweest met Paris. Na even veilig oefenen in het centrum van de SS Rotterdam, kwamen we terecht in een garage (want haar cabrio moest voor een grote beurt). Het ijs was meteen gebroken. De eigenaar en de twee monteurs lagen helemaal in een deuk. Er kwamen nog een paar jongens van de andere garages kijken. Ze zagen de humor er wel van in, en iedereen wilde met haar op de foto (de eigenaar ook met mij trouwens, ha ha).

Dit was wel de reactie waar ik op hoopte. Iedereen kwam meteen los. Ik ben zelf een vreemde op Katendrecht, en zal er nooit tussen kunnen passen. Iedereen ziet meteen aan me op straat dat ik er niet hoor. Ik word aangestaard, nagefloten door gasten, vuil aangekeken door jonge meiden van de straat, wantrouwend bekeken door de bewoners van middelbare leeftijd en genegeerd door de rest.

Paris is daar de overtreffende trap van. Zij is de meest extreme tegenpool van 'de Katendrechter'. En door haar te introduceren, vallen meteen alle barrieres weg. Het is gewoon te absurd. En iedereen heeft wel een mening over haar.

'Waarom breng je haar hier heen? Ze heeft alleen maar slechte dingen gebracht', zei één jongen. Even later voegde hij er aan toe: 'Het is wel een stuk lekker vlees. Maar meer ook niet.'

Er komt in ieder geval wat los. Er ontstaat interactie. Toen ik verder wilde lopen, Katendrecht in, werd ik bij de volgende garage aangesproken: 'Hoe ben je verzekerd? Voorbij Las Vegas betaalt Nationale Nederlanden niet uit. Je kunt beter de andere kant op lopen'. Meteen een praatje, en ondanks de stoerheid, een goedbedoeld advies. En dat zijn de leuke dingen.

China: woonbeurs

2008-05-16T13:22:00.000-07:00

Een woonbeurs waar een stuk of 20 enorme nieuwbouwprojecten aan de man werden gebracht. Allemaal met mooie maquettes en een batterij aan verkopers.

China: wachtruimte Centraal Station

2008-05-16T13:21:00.000-07:00

China: halflege mall en sportafdeling

2008-05-16T13:19:00.000-07:00

China: enorme kruispunten

2008-05-16T13:18:00.000-07:00

China: fabriek

2008-05-16T13:16:00.000-07:00

Hier worden machines voor veevoer gemaakt. Het was een enorm complex met zo'n 15 hallen als deze. Grappig dat China zich vooral richt op groeimarkten in nu nog laag ontwikkelde landen in Afrika, maar ook India en Bangladesh.

China: de bioscoop

2008-05-16T13:15:00.000-07:00

China beelden 1

2008-05-16T13:12:00.000-07:00

Voor iedereen die nieuwsgierig is naar wat ik heb gedaan in China: hier de selectie van 10 beelden voor het boek / de tentoonstelling. Uiteindelijk zullen er 6 over blijven (die selectie doen Karin en Marga).

Mijn thema was 'China op de groei'. En hier zie je de aanwas van appartementencomplexen.

Paris stand in

2008-04-21T15:13:00.000-07:00

21 april. Eigenlijk kan ik haar natuurlijk ook gewoon in de foto's photoshoppen. Dacht ik van de week.

Maar een geheime bron vertelde dat hij een levensgrote versie van haar heeft, op karton, van een reclamecampagne voor een luchtje. Dat is natuurlijk veel gaver. Kunnen we samen de wijk in. Breek ik meteen het contact met de buurtbewoners. Kunnen zij hun nieuwe buurvrouw ontmoeten.

Ben benieuwd hoe ze op haar reageren.

Ze past in de campagne 'Kun jij de Kaap aan' waarmee de gemeente hip en happening mensen naar Katendrecht probeert te lokken. Wat gebeurt er als die mensen komen? Hoe bizar is dat? Zou ze worden geaccepteerd? Zou ze snel vrienden maken? Juist door het over de top te trekken, wil ik laten zien hoe gek het is.. Hoe groot de clash gaat zijn..

Ik zie nu al hele leuke scenes voor me: als cassiere bij de Chinese supermarkt, klaverjassend aan een met tapijt belegde tafel in cafe De Pijp, cruisend in haar Amerikaanse bak..

Katendrecht, idee Paris

2008-04-21T15:11:00.000-07:00

16 april. Eigenlijk laat 'Paris' (die griet die ik de 1e x zag lopen) me niet meer los. Ik heb van de week zelfs een tandeloze man gevraagd of hij haar kende.. Even dacht hij dat het zijn schoondochter was. Maar die had 2 Matteuwse leeuwtjes, en dat waren het niet..

Hoe ga ik die griet nou nog tegenkomen? Wie haar tegenkomt: zeg dat ik haar zoek.. Volgens mij heeft iedereen haar wel zien lopen toen we daar bij dat braakliggende terrein stonden.

Katendrecht nog meer ideeen

2008-04-21T15:08:00.000-07:00

Janine en ik kwamen bij een leegstaand huizenblok overvolle brievenbussen tegen. Eén echtpaar had zelfs bankafschriften enzo die binnen blijven komen.. Hoe kan dat dan? Gaan die mensen dan zo op stel en sprong weg? Zijn ze met de noorderzon vertrokken? Het lijkt ons wel spannend om een soort van detectivebureautje op te zetten en het uit te zoeken. Die mensen proberen te traceren en uitvissen waarom ze proberen te ontsnappen aan de Postbank..

Katenrecht, ideeën

2008-04-21T15:05:00.001-07:00

14 april. Lagen er ineens allemaal schoudervullingen op straat..

Katendrecht oase

2008-04-21T15:02:00.000-07:00

12 april. Tijdens de eerste wandeling(en) door Katendrecht vielen me een paar dingen op. Vooral het braakliggende terreintje achter de opknap-woningen vind ik bizar. Het is een soort woestijn, met daarin een mini oase met vriendelijke bloemetjes die ondanks alle ellende en bedreigingen (van sloop en vervuilde grond) gewoon hun eigen wereld hebben gevormd.

Eerste x Katendrecht

2008-04-21T14:32:00.000-07:00

5 april. Vandaag zijn we voor het eerst op Katendrecht geweest. Vond het een beetje tegenvallen. Het was klein, koud en weinig info. Tijdens een praatje door een fotografe die er gaat wonen liep er een geweldige griet voorbij: geblondeerd, hakken, klein hondje in dezelfde kleur als haar leren jas en tas.. Was net de Paris Hilton van Katendrecht.

Heb nu wel een beetje spijt dat ik geen foto van haar heb gemaakt. Maar heb wel een prachtplaat van Bart..

Verloren foto's Capa terecht

2008-01-29T02:31:00.000-08:00

60 Jaar Magnum, én een koffer met zoekgeraakte negatieven van Capa boven water. Dat is nog eens een goed jubileum. Op de site van NRC is het hele verhaal te lezen.

Interessant om te lezen dat de naam is afgeleid van Capa's favoriete drankje. Wie doet er mee met fotobureau Zoladkowa Gorzka?

The making of een slideshow

2008-01-10T14:52:00.000-08:00

Het idee om van Jeugdherberg Ockenburg een slideshow te maken zat al een paar weken in mijn hoofd. Nu is het ook gevormd richting het eindresultaat.

Heb vandaag de laatste beelden opgehaald die ik van de week had gemaakt. Heb net in mijn videoprogramma wat beelden op een rijtje gezet. Beetje uitgeprobeerd welke volgorde werkt (is uiteindelijk van buiten naar binnen, van redelijk herkenbaar naar totale destructie).

En ook de overgangen. Wilde eerst als een soort ‘flits’ de foto met de totale destructie tussendoor monteren, maar dat werd toch te irritant. En het uiteindelijke tonen van deze foto niet voldoenend genoeg. En die foto was geen goede afsluiter.

Ik kies ervoor om het te beamen op een muur op de academie. De vergankelijke/tijdelijke projectie van een vergaand gebouw op een wit geschilderde muur waar je nog wel de gipsen bouwblokken doorheen ziet. Vind ik wel een mooi gegeven.

Als kijker kun je niet bij één foto stil blijven staan. Ik dicteer de snelheid waarmee de beelden aan je voorbij trekken. Je kunt niet lang genieten van een mooi beeld, voordat je het weet, sta je alweer oog in oog met een beeld waarin het gebouw nog verder is afgetakeld. Dat symboliseert de onmacht die de destructie van dit gebouw bij mij teweeg brengt. Iedere keer als ik er kom is het er weer slechter aan toe. Iedere keer schrik ik weer. En ik kan het niet tegenhouden, het wordt steeds erger.

Of ik er nog audio onder ga monteren weet ik niet. Moet morgen maar even uitproberen wat dat wordt.

Heb vandaag gesproken met Dirk-Jan Visser. Was interessant. Hij zei dingen die ik een paar jaar geleden deed, maar nu eigenlijk ben vergeten/heb afgeleerd. Gaf ook hele bruikbare tips in selecteren. En hij wees op de zere plek van de binnenvaartschippers. Waarom kon niemand anders mij dat eerder vertellen? Het is zo voor de hand liggend..

Maar goed. Heb me meteen aangemeld bij Reuters en AP, want ik wil deze zomer een nuttig vakantiebaantje in Londen. Als het moet als stagiair, maar ik vind eigenlijk dat ik dat niveau ben ontgroeid. We zullen zien.

Inside info Katowice

2008-01-10T02:14:00.000-08:00

Nou, ik heb mijn invalshoek voor Polen wel gevonden.. Schoot me te binnen dat een vriend van mij Pools (maar opgegroeid in Duitsland) is, dus ik dacht, laat ik hem eens vragen of hij het kent en waar het om bekend staat. Dit is zijn verrassende (en hilarische) antwoord:

"Do I know Katowice? I was born there!

It is the ugliest and most disgusting city in Poland. It is famous for its former coal mines, heavy and chemical industry as well as the highest rate of people suffering from cancer in the country. Three city in this region were called the "triangle of death" because it had the highest rate of dead-born or malformed children and the lowest life expectancy.

Of course, this is not as dramatic nowadays as it used to be, but it is still one of the most untouristy places in Poland. So if you want to take pictures of ugly houses and deserted factories, that's the place to be!"

Research Katowice

2008-01-08T06:12:00.000-08:00

Erg summier qua info, maar ja, het is dan ook een photoblog: katowicedailyphoto.blogspot.com/
In ieder geval leuk om ff te kijken, en wellicht vinden jullie er aanknopingspunten voor onderwerpen.

Wat doe je aan?

2008-01-06T10:23:00.000-08:00

Als je voor het eerst kennis gaat maken met je opa?

Mijn moeder heeft een paar weken geleden haar biologische vader gevonden. Ze werd hartelijk ontvangen, maar raar is het wel, als je ineens vreemden ontmoet die familie zijn.

Tijdens haar tweede bezoek mocht ik mee. Maar ja, wat moest ik in hemelsnaam aan? Niet te truttig. Niet te uitbundig. Niet te feestelijk. Niet te vrolijk. Niet te sloeberig. Gewoon ik. Wie ben ik? Aaaaahhh.. Wat wil ik die eerste keer van mezelf laten zien?

En ik vond het best wel eng, want er zouden ook 'ooms' en 'tantes' zijn.

Ik ben er voor mezelf niet over uit of ik dit verhaal als fotografie onderwerp wil gebruiken. Ik vind het iets te bruut om die mensen meteen een camera in het gezicht te douwen. En ik wil me er ook niet achter verstoppen, ik wil daar gewoon 'Mariska de kleindochter' zijn.

Maar het is echt een te mooi verhaal om zomaar aan voorbij te gaan. Ik zie dezelfde ogen als ik naar mijn opa en mijn moeder kijk. En hij staat haar dan echt met een twinkeling in zijn ogen aan te kijken. Blij dat na 58 jaar eindelijk zijn dochter boven water is.

Iedereen kent wel die tv programma's waar dit soort herenigingen worden georganiseerd. Maar wat gebeurt er daarna? Hoe leer je elkaar kennen? Hoe ongemakkelijk is het als er stiltes vallen? Hoe moet je reageren op familieverhalen? Wat vertel je over jezelf? Hoe voorzichtig ben je? Hoe vat je je leven van de afgelopen 58 of 30 jaar even samen?

Bij familie kun je normaal gesproken gewoon jezelf zijn. Maar in deze situatie ben ik me er toch heel erg van bewust dat mensen naar me kijken. Zich afvragen wie ik ben.

Ik vind het bijzonder dat het eindelijk is gelukt. Ik weet hoe belangrijk het voor haar was. Ik weet hoe zeer ze heeft getwijfeld, maar dan eens in de zoveel jaar toch weer de zoektocht voortzette. Ik weet hoe bang ze was voor afwijzing. Of dat hij al overleden zou blijken te zijn.

Ik weet hoezeer ze niet weet om met deze rollercoaster aan emoties om te gaan.

Ik vind het mooi en ben ontroerd en wil er voor haar zijn. En het eigenlijk ook voor haar vastleggen, deze mooie gebeurtenis. Maar alleen al tijdens het typen van dit verhaal word ik helemaal emo.

Teleurgesteld

2008-01-06T09:24:00.000-08:00

Teleurgesteld was ik wel, toen ik bij Geert van Kesteren's Zambia! Zambia! in de Kunsthal was geweest.

Allereerst vond ik de ruimte echt heel jammer. Van Kesteren kreeg o.a. van de Kunsthal een financiering om dit fotoproject in Zambia te doen, maar het lijkt wel alsof ze bij het museum waren vergeten dat ze het dan ook nog moesten exposeren en hem dus maar in een klein hokje hebben gepropt.

Veel te kleine foto's (allemaal hetzelfde formaat) hingen in een veel te kleine en smalle ruimte in een soort fotostrip bijna aan elkaar geplakt. Daardoor ontstond een hinderlijke 'rijvorming', want je gaat toch van links naar rechts de foto's af, maar wordt dan of opgejaagd door de mensen naast je of geremd door de mensen voor je.

En door de lange, smalle ruimte en het kleine formaat van de foto's, was je wel gedwongen om er met je neus bovenop te staan. Even afstand nemen en op je gemak bekijken, lukte niet.

Er was tekst achter de foto's geschreven (groter dan de foto's), maar dit was echt helemaal niet te lezen. En verder had ik graag nog wat extra info bij sommige foto's, zoals deze, die onderdeel was van een mini serie binnen het geheel:

Daarnaast vond ik de foto's zelf ook tegenvallen. Toevallig hadden we een paar weken geleden tijdens de les van Michiel van Opstal de discussie dat je als fotograaf 'last' kunt hebben van de beelden die al in jee hoofd zit voordat je ergens heen gaat. Over Afrika kent iedereen wel de clichébeelden. Iedereen weet wel wat hij al in de media heeft gezien. En helaas zag ik veel van dit soort beelden terug bij Geert van Kesteren:

Maar nu ik zo mijn foto's nog eens goed doorloop, zitten er toch ook wel een paar juweeltjes tussen:

En voor de boekjesfetisjisten onder ons: er ligt een heel mooi (gratis) boekje bij de tentoonstelling. Zal ik wel een x meenemen naar school.

Al met al toch wel een expositie om even te gaan kijken als je van Van Kesteren houdt (alhoewel het de 8,5 euro niet echt waard is als je niet geïnteresseerd bent in Tinguely en Japanse potloodtekeningen van vogels. Het lukte mij niet om een studentenkorting te bedingen: "is tot 26 jaar" werd mij redelijk bits medegedeeld. Zonder vraag om leeftijd of legitimatie overigens).

Control

2007-10-26T15:31:00.000-07:00

Wat ik me eigenlijk altijd afvraag bij dit soort films: had hij in het echt ook precies deze kleding aan? En hoe komen ze aan deze kleding/huis/omgeving om een film uit die tijd in 2007 op te nemen?

Control is echt een supertoffe film. Niet alleen omdat hij fotografisch goed in elkaar zit. Het verhaal is erg aangrijpend, goed vertolkt door de gelijkende acteurs en de muziek is treffend in de verhaalopbouw. Jammer alleen van het 16:9 formaat.. het had zoveel mooier geweest in 4:3, of 3:2. Nu vallen er interessante onderdelen van het beeld weg. Ben benieuwd hoe Corbijn dat ervaren heeft.

Ga nu meteen ff '24 Hour Party People 'opzetten voor mijn eigen cross reference over Tony Wilson en de Manchester muziekscene.

De officiele site van Control, met trailer en stills. Enjoy.

Ideaal voor luie fotografen

2007-10-26T04:10:00.000-07:00

Ideaal voor de luie fotografen onder ons: Photoshop. Want waarom zou je nog moeite doen om wel een slank model te vinden? Om wel het servetje uit het glas te halen? Om wel het licht goed te meten? Om wel met een lichtinstallatie te werken die een natuurlijke soft focus geeft? Je kunt het allemaal lekker (laten) wegshoppen. Kijk op deze site voor mooie praktijkvoorbeelden: http://www.tomlangford.net/

Ik krijg al een muisarm als ik alleen al denk aan de moeite die deze plaatjes hebben gekost.

Onderzoek naar fotografie

2007-10-11T14:06:00.000-07:00

Aan het begin van deze periode was ik duidelijk in mijn stelling "ik wil onderzoek doen naar 'de grenzen' van de fotografie, het onderwerp is niet belangrijk of ondergeschikt".

Daar kom ik dus nu op terug. Zonder onderwerp bleken de foto's redelijk saai te worden. Ik wil toch iets om naar te kijken in een foto..

En ik was redelijk snel uitgezocht in het abstracte, in het behouden van ruimte in een foto zonder duidelijke vormen of voorwerpen. Blijkbaar heb ik of het gevoel niet meer dat ik toen had tijdens de periode Stilleven, of ik ben er gewoon al mee klaar. Heb mijn ontdekking al gedaan.

Een ander uitgangspunt in het zoeken van de grenzen van de fotografie was de interactie tussen fotografie, audio, video en digitaal en analoog in mijn werk. Ook in dit onderzoek heb ik gemerkt dat het makkelijker te onderzoeken is als je een onderwerp gaat 'vastleggen'. Want dan heb je tenminste een onderwerp dat je aan de hand van die verschillende media wilt verwoorden. Dat is ook de reden dat ik Chalet Ockenburg ben gaan fotograferen toen ik vastliep in mijn vormonderzoek.

Ik weet nu waarom ik niet verder ga (of verder kwam) met het onderzoek naar stereofotografie en abstractie en dat soort dingen. Ik vind deze dingen namelijk niet interessant om te onderzoeken als ik geen onderwerp in beeld heb. Ik heb toch een onderwerp nodig om het onderzoek naar het medium fotografie te kunnen doen.

Het is wel jammer dat het onderwerp blijkbaar dicteert in hoeverre ik het mediumonderzoek toepas. Want dat medium, de interactie tussen de verschillende media moet voor mijn gevoel passen bij het onderwerp dat in beeld wordt gebracht. En bij het verhaal dat ik over dat onderwerp wil vertellen.

En het is niet zo dat ik mijn onderwerpkeuze wil afstemmen op dit soort experimenten. Ik kies toch vooral onderwerpen die mij interesseren. Dus ook de meer journalistieke beeldverhalen zoals de Rock en Rollers van vorig jaar. Maar aan de andere kant: daar kan ik natuurlijk ook allerlei verschillende media bij inzetten. Juist bij zo'n onderwerp zou geluid heel erg passen. En bewegend beeld helemaal. Daar kan ik toch ook mee spelen. Nu ik er zo over nadenk, is de cirkel toch weer rond.

Want uiteindelijk kom ik dan weer terug bij mijn mediumonderzoek. Dat loopt gewoon parallel aan de onderwerpen die ik fotografeer. Ik wil dit jaar meerdere onderwerpen fotograferen, want met één onderwerp een heel jaar bezig zijn vind ik iets te lang. Maar dan is dat mediumonderzoek toch nog de rode draad in het geheel.

Ik wil me gewoon niet toeleggen op één medium. Ik heb meerdere expressie mogelijkheden nodig om een verhaal te vertellen.

Ik ben meer een 'shopper'. Ik zoek in ieder medium kwaliteiten die mij aanspreken. En die combineer ik dan weer met kwaliteiten in andere media die mij aanspreken.

Tieners toen en nu

2007-10-11T13:58:00.000-07:00

Wat me meteen opviel toen ik binnenkwam in dit leegstaande pand was de totale destructie. Het lag echt zo erg aan puin, dat er weinig te romantiseren viel.

Het licht is er wel schitterend, dit komt omdat het een glazen gebouw is (met staalconstructie) midden in de natuur.. Zou een super locatie zijn om portretten te maken. Liefst van die onschuldige kinderportretten als contrast met de rauwheid van het gebouw.

Maar ik dwaal af..

Ik kon dus niet om de ellende heen. Er wordt veel ingebroken, het pand staat eigenlijk te verrotten. De antikrakers die er zijn, wonen in het gebouw ernaast. Het wordt min of meer aan het lot overgelaten. Een groepje (?) tieners breekt regelmatig in, gooit ramen in, stookt fikkie, bekladt de muren, sloopt muren, spuit graffitti, enz..

Maar die jeugd is waarschijnlijk even oud als de jeugd die er vroeger kwam en vroom incheckte bij de jeugdherberg 'Vader'. Om vervolgens 's avonds stiekem op de meisjeskamer aan te kloppen, om elkaar achterna te rennen op de stalen/houten trappen en om stiekem hun naam te kerven in de deuren en stapelbedden. De jeugd die er nu komt, doet eigenlijk precies hetzelfde. Maar dan een stukje 'moderner' en agressiever. Teksten als 'Niet storen, orgy' op deuren smerend met een soort van chocopasta, zakken chips leegetend, flessen limonade en bierblikjes leegdrinkend.

De sporen van die moderne jeugd heb ik geprobeerd te vangen in de beelden die ik in de eerste fotosessie heb geschoten. Ik denk er nog over om een oud onderwijzeres te interviewen die er vroeger met haar schoolkinderen heen ging en om te proberen om de inbrekende jeugd op de een of andere manier te fotograferen of te filmen.

Jeugdherberg Ockenburg

2007-10-11T13:43:00.001-07:00

Aha

2007-10-11T13:35:00.000-07:00

Dus zo ziet het eruit als ik een filmpje wel goed heb opgespoeld.. (kon het even niet laten om te vermelden)

Deze mijlpaal werd dezelfde dag weer gecompenseerd door het opentrekken van mijn Pentax Pen waar blijkbaar nog wél een rolletje in zat.. (volgens mij met vakantiekiekjes van Vietnam van vorig jaar..)

Waarom leegstand

2007-10-11T12:32:00.000-07:00

Vorige week (donderdag 4 okt) heb ik Jeugdherberg Ockenburg gefotografeerd. Een leegstaande jeugdherberg aangeraden door een goede vriend van mij 'want jij hebt toch wat met leegstaande gebouwen?' Inderdaad. Maar wat heb ik er eigenlijk mee? Ik moet maar eens voorbij de verwondering en de vinger leggen op het waarom.

Dus ben ik er eens goed voor gaan zitten de avond ervoor en kwam ik tot deze conclusie: het gaat mij vooral om de mensen die er zijn geweest. Om hoe zij het gebouw hebben beleefd, welke verwachtingen ze ervan hadden, welke dromen, frustraties en andere emoties ze er voelden. Ik wil eigenlijk herbeleven wat de gebruikers er beleefden.

Dat heb ik toch ook gedaan in de Klokkenberg door het verhaal van de patiënt te monteren onder mijn beeld. En in de serie van leegstaande gebouwen past voor mij gevoel ook heel erg de nog in gebruik zijnde fabriekshal in Sliedrecht waar ik eens als verslaggever voor een lokale krant doorheen stapte. Werknemers (waarschijnlijk de voormannen) hadden in die enorme loods ieder hun eigen hoekje compleet met bureau en metalen locker waarop dan een Playboy poster was geplakt. Ik zag die mannen daar helemaal zitten (compleet met stofjas). En die mensen zie ik eigenlijk ook in de leegstaande gebouwen als de kolchoz in Litouwen, de sloopwoningen in Spangen en het hotel in Bretagne.

Dus had ik in ieder geval een focus om Jeugdherberg Ockenburg mee te lijf te gaan. Hoe het precies ging worden, wist ik nog niet. Dat hing vooral af van wat ik er zou aantreffen.

Het werd in ieder geval wel de Mamiya.. Mijn Fotograferende Vriend (jawel, dezelfde doka purist die mij eerder dit jaar met mijn eerste en enige middenformaat zwart-wit rolletje had geholpen) had speciaal voor mij een kopietje gemaakt van de inlaadinstructie.. en was ook ter plaatse voor hulp en aanwijzingen..

ein-de-lijk!

2007-10-05T00:58:00.001-07:00

Klundert volg K gescoord!

Het spoorzoeken kan beginnen..

nog een x gemonteerd

2007-08-30T10:46:00.000-07:00

Beetje naar links en rechts geschoven.. En wat groter gepubliceerd (misschien helpt dat ook ;-)

exacter nagemeten

2007-08-30T10:36:00.000-07:00

In deze stereofoto heb ik gelet op:

- contrast voorgrond/achtergrond
- duidelijke contouren
- op iedere afstand tov de camera een voorwerp
- de punt van de zitting is exact 2 m van de camera

Is beter gelukt dan de natuurfoto's. Alleen zag het er in het softwareprogramma toch beter uit dan hier op de site.. En die tas blijft een beetje funky eruit zien..

En het zou best kunnen dat ik net een 'valse diepte' kreeg omdat de voorste stoel bijna helemaal op elkaar past (in de linker en rechterfoto) en door het natuurlijke contrast met de achtergrond..

contrast / onderwerpkeuze

2007-08-30T09:53:00.000-07:00

In mijn eerste proefserie heb ik vooral in de natuur gefotografeerd. Dat bleek een handicap te zijn, want veel dingen hebben dezelfde tint. En vooral de grillige (en donkere) rotsen zijn erg lastig om goed driedimensionaal te krijgen. Ik had beter kunnen kiezen voor onderwerpen met een duidelijk afgebakende vorm die van zichzelf al een beter contrast met de achtergrond vormen.

In deze foto heb ik wel een duidelijker contrast met de achtergrond (donkere rots, lichte lucht en boot), maar omdat die achtergrond wel erg ver weg is, zie je het 3d effect minder.

Bijkomende belemmering bij de montage van de 3d beelden is dat ik een nieuwe bril heb met een erg sterke cylinder. Dat beinvloedt in het dagelijks leven al heel erg mijn perspectiefwaarneming, en hier op zo'n laptopbeeldscherm (dat van iedere hoek en afstand weer anders eruit ziet), is het af en toe bijna niet te doen. Maar zonder bril is ook geen optie, want dan moet ik echt op 20 cm van mijn beeldscherm gaan zitten.. God, wat word ik oud en gehandicapt.. ;-)

Voutje

2007-08-30T08:35:00.000-07:00

Overigens zit deze zomer vol met 'leermomenten'.. Kon gisteren wel janken toen bij het Beeldgebouw bleek dat ik mijn rolfilm verkeerd om in mijn Mamiya had geladen.. Had ik keurig de foto's op het schutblad gemaakt, en de film was nog onbelicht.

Daar ging mijn mooie (3d) fotoserie van het leegstaande hotel. Grrrr...

de nabewerking

2007-08-30T08:24:00.000-07:00

Ik had mijn foto's eerst in Photoshop op elkaar gekopieerd en op de bovenste een 50% transparantie toegepast. Bleek niet te werken. Uiteraard dacht ik eerst dat ik de foto's niet goed had gemaakt, dat het bijv niet voldoende waterpas was of dat het aan mijn onnauwkeurige afstandsmeting lag.

Maar voor de zekerheid ging ik toch eerst maar even zoeken of er geen echte stereo software was. Na enig speurwerk kwam ik op een enorme lijst aan softwareprogramma's waarmee je eenvoudig de linker- en rechterfoto op elkaar kunt plakken en zelfs contrasten en de kleur van je anaglyph kunt aanpassen (bijv rood/groen of geel/blauw, afhankelijk van de bril die je wilt gebruiken). Dit bepaalt namelijk ook hoe 'scherp' je 3d effect is, vooral het aanpassen van de kleur is afhankelijk van je onderwerp, als het sterk kleurig is, moet je een andere kleuranaglyph erop loslaten. Kom ik nog op terug in een volgende post.

Het enige freeware programmaatje dat er nog is, wordt door de fabrikant niet meer gemaakt, maar is nog wel te downloaden via: http://www.stereoscopy.com/downloads/

Het heet Stereo PhotoMaker

Hoe doe je dat dan?

2007-08-30T08:02:00.000-07:00

Het blijkt vrij eenvoudig te zijn om stereofoto's te maken. Je moet er alleen voor zorgen dat je een mogelijkheid hebt om je camera op een vlakke ondergrond horizontaal naar links of naar rechts kunt verschuiven. (liever naar rechts trouwens, want dan is dat meteen de 'rechterfoto'). Is makkelijker monteren.

Er is een rekensom om de verschuiving van je camera te bepalen:

afstand tot dichtstbijzijnde onderwerp in mm : 30 = aantal mm dat je de camera moet verschuiven

Let wel op het volgende:

Neem voor buiten ook een klein waterpasje mee.. (kwam ik ook pas in de praktijk achter)

En het is handiger om op je camera gewoon een blanke strook te maken met een streep (ipv de schaalverdeling die je hier ziet). Dat verschuift makkelijker (hoef je minder te onthouden, alleen de getallen op de lineaal op de plank)

scheel

2007-08-30T07:58:00.000-07:00

Inmiddels kijk ik een beetje scheel, maar het is gelukt om mijn eerste stereo foto te maken. Had 2 weken geleden een serie geschoten in Frankrijk, maar dacht dat het project mislukt was. Nu bleek dat ik gewoon niet de juiste software had om de linker en rechterfoto op elkaar te plakken. Dit is iig het resultaat.. houdt uw rood/groen bril bij de hand ;-)

Wanneer begint de vakantie nou?

2007-08-26T12:05:00.000-07:00

Pff.. het valt niet mee, zoveel herkansingen in 1 zomer.

Gelukkig wist ik ook wel een beetje het aangename aan deze last te koppelen en heb ik een repo gemaakt in Bretagne, in een leegstaand hotel.

Was echt supertof. 's Ochtends om 7 uur naar binnen gesneakt, paar x weggedoken voor de burgemeester die ook op dit onorthodoxe tijstip blijkbaar al aan het werk was.

Hier alvast de 1e foto en tevens mijn vakantiekaart 'Groeten uit'. Heb ook met mijn Mamiya mooie beelden gemaakt (hoop ik). Moeten nog ontwikkelen.

Close to perfection

2007-06-14T17:03:00.000-07:00

Deze gouwe ouwe uit de jaren 80 komt na vele uren monteren weer spontaan in mijn hoofd.. (klik hier om een sample te luisteren).

Maar eigenlijk vind ik dat het filmpje nu toch wel heel erg goed is geworden. Het beeld is op lengte.. de lelijke overgangen in de audio zijn eruit, het volume is aangepast.. En: de inhoud van het beeld past perfect bij wat je hoort: bewolking op het moment dat je niet zeker weet wat er met deze patiënt gebeurt, en felle zonnestralen als hij weer het ziekenhuis uitkomt en een olijk pianodeuntje de film uitluidt..

Heb vanmiddag nog heel veel getest met projecteren. Had zaterdag met Jan een andere ruimte uitgezocht, en mijn moeder had deze week gordijnen gemaakt die precies over de twee ramen heen vielen..

Maar ik vond het toch niet zo bie. Het beeld kan gewoon niet op ware grootte worden geprojecteerd omdat de beamer dat niet haalt..

Het beeld viel erg klein uit (werd iets breder dan het stuk muur tussen de 2 ramen). Dus ik op zoek naar een andere ruimte. Toch maar weer even het kleine, fijne hokje testen dat ik eerst op het oog had:

Maar dat was ook niet echt een succes. De verwachte intimiteit kreeg ik er helemaal niet bij. En de ruimte galmde te erg, hier zou de audio helemaal wegvallen.

Mia tipte me over de mega-ruimte beneden waar de afstand tussen de beamer en het raam zo'n 8 meter was.. (in mijn eigen hok is het 3,5 meter). Dat zou een groter geprojecteerd oppervlak kunnen betekenen.. Dus ik weer testen..

Maar ook dat werd niks.. Ook hier bleef het beeldoppervlak erg smal (zie foto..) Dus om alle moeite te nemen om hier nog even snel gordijnen voor te maken (er was al op maat gemaakte vitrage, maar dan moest ik ook nog deze enorme ramen gaan blinderen), leek me het niet waard.

Uiteindelijk heb ik besloten om in mijn eigen ruimte te blijven en het te projecteren op de muur.. Dat zou me 1 meter winst opleveren.. en het resultaat verraste me echt:

O ja.. en voor de Making of/Bloopers pagina, hier alvast een voorproefje.. (helaas/gelukkig moet je wel een AV/techniek-nerd zijn om deze grap te begrijpen.. ;-)

Het juiste beeld gevonden

2007-05-29T17:32:00.000-07:00

Nou, ik ga toch niet meer fotograferen. Had al een model met wat bijbehorende attributen op het oog.. Maar het wordt het niet. Het wordt te druk. Heb al mijn videomateriaal nog eens rustig bekeken tijdens dit pinksterweekend en besloten dat ik het zo rustig mogelijk wil houden.

Had nog aardig wat filmpjes gemaakt met beweging erin: of ik bewoog de camera vlnr/inzoomen, of ik liet iets in de ruimte bewegen (de ventilator). Maar dat is het allemaal niet. Het videobeeld is het vehikel voor het verhaal dat ik in audio wil vertellen. Dus het videobeeld kan geen verhaal op zichzelf gaan vormen. En dat is wel het geval als ik beweging in beeld heb.

Is trouwens wel echt een pain in the ass, audio bewerken met een videoprogramma.. Grrr.. Waar is die goede oude tijd dat ik nog gebruik kon maken van Dalet in de radio-studio? (heb ooit bij studentenradio gewerkt, en die items had ik zo gemonteerd).

Nu moet ik in een onnauwkeurig programma eerst uit het volledige audiofragment (14 min.!) alle beoogde clips (variërend van 3 tot 23 seconden) lossnijden, en pas daarna kan ik ze in een nieuw spoor achter elkaar zetten.. (en net zo lang puzzelen tot het past bij het videofragment dat ik heb gekozen). Maar ja, ga er ook niet helemaal voor naar Den Bosch rijden..

Ik kijk nu al uit naar het moment dat ik er volgende week achter kom dat op mijn laptop een programma staat waarmee het echt supersimpel is..

Live weblog van hartoperatie

2007-05-21T08:05:00.000-07:00

Iemand die zelfs als ze in het ziekenhuis ligt, zeer waarschijnlijk beter is in het bijhouden van een weblog dan ik, is mijn goede vriendin Petra. Haar log heeft indirect een verband met mijn periode op de Klokkenberg. Terwijl ik (de thoraxafdeling van) een leegstaand ziekenhuis fotografeer en film is zij in afwachting van een oproep voor een openhart operatie. Erg heftig. Vlak na pinksteren wordt ze opgenomen, volg haar ervaringen op rechtuithethart.web-log.nl.

SUPER conversie

2007-05-21T08:03:00.000-07:00

Hallelujah, het is ein-de-lijk gelukt om de .mov bestanden om te zetten. Heb uiteindelijk de audiovisuele dienst op mijn werk gebeld, en kreeg het programma SUPER (link) als tip. Is nog gratis ook.. Geschikt voor omzetten van elk formaat naar elk formaat..

Alleen heb ik nu geen geluid… grrrr..

Maar goed, bekijk hier de eerste filmpjes: (en ik zal ze met terugwerkende kracht ook wel bij de andere logs zetten)

EN DAN NU DE VRAAG: HOE ZET IK EIGENLIJK FILMPJES OP BLOGGER?

Propaganda tape

2007-05-20T08:01:00.000-07:00

Heb nu eindelijk even de tijd gehad (tussen het werken en behangen door) om de cassettebandjes uit het archief te beluisteren. De ene is een soort promotiebandje voor de hartkliniek. Een man vertelt over zijn ervaringen met een by-pass operatie die hij daar heeft gehad. In het begin klinkt het nog vrij oprecht, maar later lijkt het wel pure propaganda. Het is natuurlijk ook bedoeld om mensen gerust te stellen die hetzelfde overkomt.

Maar wat me vooral opvalt aan het bandje is dat er elke paar seconden een hele irritante, hoge piep doorheen zit. Die piep verstoort het kabbelende eronder gemonteerde pianostuk, het verstoort ook het verhaal van de man. Op een vrij brute en verontrustende manier. Daar wil ik iets mee doen. Ik wil dat geluidsspoor onder mijn film zetten en op die piep verontrustende beelden inmonteren.

Ook heb ik de lasershow (http://www.satdesign.nl/klokkenberg/?id=151) bekeken. Echt geweldig. Ik ga bekijken of ik hier ook stukjes van in mijn film kan verwerken. Het is echt zo grappig.

Mijn eigen project

2007-05-19T08:00:00.000-07:00

Heb vandaag op school mijn filmpje laten zien waarin ik een raam/kamer/uitzicht statisch heb gefilmd. Er gebeurt niet zoveel, behalve dat er een vogel voorbij vliegt en de wind door de bomen waait. Ik wilde eens kijken of het interessant is als er niets gebeurt (tot nu toe liet ik vooral dingen bewegen, zoals deuren). Ik wil er dan geluid onder monteren, het geluid vormt dan de herinneringen aan belevenissen in het gebouw.

(FILMPJE)

Andere filmers

2007-05-19T07:53:00.000-07:00

Vandaag de expositie De Ontdekking van de Traagheid gezien. Was echt goed getimed. Hier zie je veel fotografen (en andere kunstenaars) die filmpjes hadden gemaakt.

Wat me vooral fascineerde was de kunstenaar die al zijn beeldmateriaal bij elkaar had gegoogled. (waarvan ik de naam niet heb opgeschreven) (heb hem gegoogled, maar niet gevonden ;-) (vond wel deze interessante site: http://www.cine-magic.com/foundfootagefest.html) Dat wist ik niet tijdens het kijken. De film duurde vrij lang (12 minuten?) en ik verbaasde me al over de hoeveelheid aan locaties die voorbij kwamen. Begon me al af te vragen hoeveel tijd deze film wel niet had gekost.

Qua montage en verbeeldingstechniek viel me vooral op dat hij de tekst van de voice-over lettterlijk in beeld laat terugkomen. Bijvoorbeeld als de stem zegt “it turned out to be”, staat er zo’n plaatje in beeld van 3 pijlen die samen een rondje draaien, het symbool voor recycling. Interessant om ook eens over na te denken.

Handmade

2007-05-17T07:52:00.000-07:00

Heb gisteravond bij mijn goede vriend en doka-purist Matthijs mijn eerste rolfilm ontwikkeld. (Voor de intimi: de Ilford FP4 ging in de Ilford ID11 ontwikkelaar, Perceptol of Mikodol X had een fijnere korrel opgeleverd, maar was helaas niet voorhanden).

Het ontwikkelen was best spannend, want Matthijs heeft van die plastic klik-spoeltjes, en ik ben metalen spoeltjes gewend. En het was uiteraard een bredere film dan normaal. Wonder boven wonder heb ik maar 1 foto verpest, maar dan natuurlijk wel meteen mijn favoriet..

Was wel goed om weer eens even chemicaliën te snuiven en met de basic fotografie bezig te zijn. Ben een beetje vastgelopen met filmen. Wilde dinsdag naar de Klokkenberg, maar had het gevoel dat als ik gerichte opnamen wilde maken, ik eerst een scenario in mijn hoofd moest hebben. En dat had ik dus niet.

Ik moet meer research doen naar de Klokkenberg, en naar wat mensen er hebben beleefd. Op basis van wat ik daarin vind, wil ik een ‘verhaal’ gaan bedenken. Eerst wilde ik dat niet, wilde ik me laten leiden door wat ik zelf voel als ik in dat gebouw ben. Maar dan doe ik het geen recht, denk ik. Dan kom ik toch niet veel verder dan mijn eigen fascinatie voor het gebouw zelf, en mijn eigen fantasieën over wat er allemaal wel niet gebeurd zal zijn op die locatie. En dat vind ik niet zo heel sterk qua ‘boodschap’ die ik wil overbrengen.

Audio gezocht

2007-05-12T07:51:00.000-07:00

Heb een aantal ‘deuren’-filmpjes aan Jan en Frank (onze gastdocenten) laten zien. Zij vonden het volgens mij wel interessant, maar hadden er vooral hun eigen ideeën bij. Woorden als suspense, Hitchcock en David Lynch kwamen meteen tevoorschijn. Maar volgens mij wil ik helemaal niet die kant op. Ik wil toch vooral proberen om bij het gebouw te blijven, daar vanuit gaan. Suspense is te gemakkelijk, en roept een bepaalde associatie op die ik helemaal niet wil wekken.

We waren het er wel allemaal over eens dat de achtervolgingsfilm (nalv Maarten’s actie, zie log van di 8 mei) het meest interessante beeld oplevert, maar dat het wel erg voor de hand liggend is. Misschien moet ik wat meer experimenteren met bewegingen van de camera.

Later op de dag heb ik vooral gefotografeerd met mijn Mamiya 645 (het eerste rolletje, spannend!) Heb regelmatig de Mamiya helpdesk (aka Matthijs die er vorige week ook 1 heeft gekocht) gebeld..

Archief is open

2007-05-08T07:51:00.000-07:00

Gelukkig waren er vandaag weinig mensen toen het archief open ging. Was erg leuk om te zien hoeveel dia’s en foto’s er wel niet zijn van de meest uiteenlopende dingen: spelende kinderen (zijn ze niet ziek dan?), close ups van organen die uit lichamen worden getrokken, vrouwen met opgezwollen gezichten, foto’s van apparatuur, foto’s van nonnen in een kringetje.

Verder heb ik nu uitgebreid de tijd genomen om de groene geautomatiseerde deuren in het thoraxcentrum te filmen (want het hoofdgebouw was open). Heb geprobeerd om er iets van ‘spanning’ in te krijgen, maar nu ik het terug kijk, valt dat best nog tegen. Ik heb bewust wat stiltes laten vallen om het in de film te laten lijken alsof die deuren echt ‘uit zichzelf’ open gaan. Maar volgens mij geloof je dat niet als kijker:

(FILMPJE)

Toen Maarten probeerde om via een andere gang mij te laten schrikken (wat ik wel doorhad) ontstond eigenlijk een veel interessanter filmpje:

(FILMPJE)

Deuren gefilmd

2007-04-28T07:50:00.000-07:00

Ondanks dat ik gister een middenformaat camera heb gekocht, heb ik vandaag vooral veel gefilmd. Had een touwtje meegenomen om ‘onzichtbaar’ alle deuren te laten bewegen. Heb meerdere standpunten geprobeerd (meestal frontaal, en als het achterliggende gedeelte te lelijk was, vanuit een hoek).

Merkte wel dat het interessanter werd als ik deuren niet alleen open en dicht liet klappen, maar ze nog even wat langer open hield. Of halverwege terug liet gaan, om ze dan weer open te trekken (zoals bij de koelceldeuren). Het idee erachter is dat die deuren uit zichzelf weer open en dicht gaan door de herinnering van het gebruik ervan. De bewegingen zijn er zo ingesleten, dat de deuren het nu zelf gaan doen.

My Mamiya

2007-04-27T03:10:00.000-07:00

Hoe cheesy kan je headline zijn.. Maar vooruit. Dit stukje gaat dus over mijn Mamiya. Heb er zelf één gekocht, want ik was zo gefrustreerd toen vorige week op school bleek dat alle (lees: 2!) middenformaatcamera’s op school waren uitgeleend. Heb me in een noodgang verdiept in middenformaatcamera’s om te bepalen welke ik zou willen hebben.

Deze site was daarbij heel erg handig: is volgens mij een verhaal van een erg fanatieke hobbyist. Erg fijn dat hij zo gedetailleerd alle kenmerken van de verschillende camera’s op een rijtje had gezet. Zo kwam ik al snel op mijn eigen wensenlijst uit:
- geen vierkant beeld, maar 4x3
- meerdere objectieven mogelijk
- spiegelreflex zodat ik scherptediepte kan controleren

Ik twijfelde tussen een Bronica ETR, Pentax 645 en een Mamiya 645.

Heb via Marktplaats vandaag deze geweldige koop gesloten: 1 body 645 J, 1 kapotte body 645 J, 1x 55 mm lens, 1x 80 mm lens, 1x 150 mm lens, 1 Sunpak flitser, 1 grip, 1 (schattige antieke) lichtmeter en een paar opzetringen voor macro. En dat alles in een hele mooie, stevige aluminium koffer. Het is echt net een goody bag.. En dat voor 350 euro..

Het kopen van rolfilm op de vrijdagavond (=koopavond in Rotterdam) ging een stuk lastiger. De betere fotozaken zijn gewoon gesloten. Bij Foka hadden ze nog wat z/w Ilford FP4 film, alhoewel de verkoper zelf echt geen idee had van wat hij uit de koelkast boven water haalde.

O ja, en ik kreeg vandaag ook nog de sleutels van mijn nieuwe huis.. Zou ik bijna vergeten te melden ;-)

Enter Klokkenberg

2007-04-15T02:28:00.000-07:00

Gister voor het eerst op de Klokkenberg geweest. Was echt super. Wat een complex, joh. Die enorme katholieke uitstraling van de kapel, de leegte, de stof, de mufheid, het vuil, jezelf afvragen wat er in al die gangen en kamers wel niet is gebeurd. Echt heel tof.

Heb een paar ideeën in mijn hoofd, die tijdens de rondleiding ontstonden:

Deuren
Ondanks dat het gebouw leeg is, werken de automatische deuren nog steeds. Ze maken een geweldig geluid. Je schrikt er ook een beetje van, de eerste keer. Ze zwaaien bruut open, om dan vlak voor ze tegen de muur aanbeuken, weer in te houden. Hier wil ik iets mee.

Sporen
Dingen die mensen onbewust hebben achtergelaten. Van voetstappen tot lege toiletverfrissers, tot wc papier, spetters op de muur. Alle hints waaraan je kunt afleiden wat er daar heeft plaatsgevonden. Je kunt er je eigen verhaal bij bedenken.

Aanwijzingen
Geschreven aanwijzingen die iets zeggen over wat men wilde in dit gebouw en wat men er mee maakte. Ik vond bijvoorbeeld een aan de muur geplakt artikel over de poetsvrouw in één ruimte. Waarschijnlijk indertijd als een ‘grap’ opgehangen, maar eigenlijk gaat er een wereld van klein leed aan vooraf. Je ziet dan meteen een vrouw met brede heupen, bloemetjesjurk en schort die zich uit de naad werkt, en eigenlijk alleen maar tegenwerking krijgt doordat het overige personeel bekers gewoon naast de prullenbak gooien, geknoeide koffie niet even opruimen, enzovoort.

Schippers: Toch maar op gevoel

2007-01-18T07:08:00.000-08:00

Uiteindelijk vind ik het boekje redelijk saai geworden. Tijdens de beoordeling merkte Karin terecht op dat we dit al zo vaak hebben gezien. En bij klasgenoten kwam de presentatie aan de muur ook niet echt over.

Ik heb nu de opdracht gekregen om de presentatie aan de muur te vermengen met het boekje. Zelf wil ik er mijn eigen gevoelsfoto's ook aan toe voegen. Ik had ze toch al geselecteerd om in eerste instantie aan de muur te presenteren. Ik ga die foto's als uitgangspunt maken om het verhaal opnieuw te vertellen. Op die manier ziet de lezer de reis door mijn ogen, maar komen er ook nog wat 'informatievere' journalistieke foto's tussendoor.

Schippers: Het boekje

2007-01-18T05:47:00.000-08:00

Nadat ik aan (mijn docent) Karin mijn worsteling met het vinden van 'mijn' verhaal had uitgelegd, adviseerde zij om die worsteling uit te beelden. Want dat was blijkbaar mijn verhaal: het gevoel opgesloten te zitten op een boot met vijf mannen en niet de mogelijkheid hebben om even af te stappen om het geheel te laten bezinken.

Ik heb daarom inderdaad een selectie gemaakt van beelden die bij dat gevoel aansluiten.

Maar een paar dagen voor de presentatie vond ik het toch wel erg zonde om de rest van het verhaal niet te vertellen. En ik wilde eens experimenteren in hoeverre het me zou lukken om een fotojournalistiek document te maken. En ondanks dat ik al bijna een jaar roep dat ik nooit een boekje zou maken van mijn foto's (want ik vind het zonde om het mooiste materiaal weg te stoppen en niet aan de muur te presenteren), ben ik in dit geval overstag gegaan.

Het moest een soort tijdschrift worden (a4-formaat) waarin de reis op een redelijk chronologische volgorde aan de lezer voorbij zou trekken. De foto's zouden her en der ondersteund worden met wat verklarende en informerende teksten.

Het maken van het boekje was echt de hel. Ik heb geen InDesign en daarom dus de pagina's in Photoshop opgemaakt. Daarvoor heb ik eerst de pagina's met foto's op de grond uitgelegd (net als een plank die we altijd maken bij de verschillende tijdschriften waar ik heb gewerkt) en daarna heb ik van kleine blaadjes een dummy gemaakt zodat ik kon berekenen hoe de paginanummering zou worden en welke foto's dan tegenover elkaar zouden komen te liggen.

Omdat een redelijk onsympathieke medewerkster van een copyshop mij vertelde dat ik de pagina's het beste als jpeg kon aanleveren, ben ik uiteindelijk nog tot 3 uur na sluitingstijd in een andere copyshop bezig geweest om het geheel te printen. Ik had de bestanden beter als psd kunnen houden, want dan waren ze een heel stuk lichter en kwamen ze sneller uit de printer...

Het boekje kreeg bewust een vrij technische titel: Basel-Antwerpen. Op deze manier wilde ik een duidelijk onderscheid maken tussen dit journalistieke werk en de foto's die ik aan de muur presenteerde: de relatie van de mannen onder de titel Mannen onder mekaar:

Schippers: op zoek naar mijn beleving

2007-01-18T05:40:00.000-08:00

Tja.. daar kom je dan thuis met een kleine 1200 foto's en nog steeds geen idee welk verhaal je nu precies wilt vertellen. Extra lastig is het, dat bij deze documentaire opdracht we ook nog eens geacht werden om de grenzen van de realiteit op te zoeken en te experimenteren met fictie.

Er is één heel voor de hand liggende manier om hier een fictie verhaal van te maken, en dat is door er een soort Brokeback Mountain verhaal van te maken aan de hand van de foto van de twee 'zoenende' matrozen. Ondersteund door foto's van het stoeien met de schipper. Maar dat wil ik die jongens echt niet aandoen. Ten eerste kan ik het tenover hen niet maken. En ten tweede vind ik het gewoon zonde van het verhaal en alle andere foto's die ik heb gemaakt.

Tijdens de reis en ook erna heb ik geprobeerd om los te komen van het verhaal om er van een afstandje naar te kunnen kijken. Dat maakt het selecteren van beelden en het abstraheren van het verhaal een stuk makkelijker. Maar dat lukt niet. Of ik de foto's nu een week of een maand in de kast leg, zodra ik ze bekijk zit ik voor mijn gevoel weer op de boot.

Een ander probleem waar ik tijdens het fotograferen ook al tegenaan liep, is mijn journalistieke blik. Zodra ik op locatie een camera in mijn hand neem, schiet ik in de reportage-modus. En het is nou juist de bedoeling dat ik een documentaire maak, dat ik er dus iets van mijzelf in stop: mijn eigen mening.

Schippers: Mannen onder mekaar

2007-01-18T04:59:00.000-08:00

Aan boord van de Camaro II viel mij vooral de relatie tussen de twee schippers en de drie matrozen op. Het was echt een hecht team. De twee schippers Marco en Herman werkten op gelijk niveau samen, er was geen eerste of tweede schipper. Ze voeren zes uur op en zes uur af en verdeelden de rest van de klusjes onderling.

De twee oudste matrozen (Piet, 19 en Rob, 21) voeren al een tijdje met hun mee, waardoor de schippers wisten wat ze aan hun hadden. De enige die een beetje buiten de boot viel, was René, de 16-jarige leerling matroos. Het weekend dat ik meevoer was de laatste vaart binnen zijn proeftijd, die maandag zou hij te horen krijgen of hij een vast dienstverband zou krijgen of dat hij weg moest.

Herman en Marco waren heel streng voor de jongens, maar aan de andere kant hadden ze ook heel veel lol met ze. De jongens maakten continu grapjes over hun 'bazen'. Marco zat de jongens ook vaak achterna (vooral Piet).

Er hing een heel gemoedelijke sfeer aan boord, met uiteraard de nodige seksistische mannengrappen.. Het kwam op mij niet over alsof ze zich anders voordeden dan normaal omdat ik erbij was. Misschien dat de twee matrozen (Piet en Rob) tegen het einde iets baldadiger werden en zich wat meer gingen uitsloven voor de camera (waardoor ik echt een geweldige foto heb waarin ze hun tong in elkaars mond steken), maar verder deed iedereen gewoon waar hij zin in had.

Ik mocht ook echt overal bij aanwezig zijn, ook bij de gesprekken die de schippers met de matrozen hadden over het wel of niet verlengen van het contract van René. Zelf had ik het gevoel dat het niet nodig was dat ik daarbij was. Ook mocht ik overal fotograferen, zelfs in de slaapkamer van één van de schippers om de foto's van zijn kinderen op zijn nachtkastje vast te leggen (uiteraard heb ik wel van tevoren toestemming gevraagd).

Fotoproject binnenvaartschippers

2007-01-18T03:46:00.000-08:00

Laat ik dit weblog eens gebruiken waarvoor hij is bedoeld: het bijhouden van de ontwikkeling van mijn fotoreportages.

Van 1 tot 4 december ben ik meegevaren met de Camaro II, een binnenvaartschip dat containers vervoert tussen Rotterdam/Antwerpen en Basel.

We zijn opgestapt in Basel in de nacht van donderdag op vrijdag en begonnen vrijdagochtend met laden in de havens van die Zwitserse stad.

De Camaro II is het 'hoofdschip'; terwijl de twee schippers Marco en Herman bezig waren om her en der deze bak te laden, voeren de drie matrozen met een kleiner schip en een losse duwbak om de rest van de containers op te halen. Nadat we Basel uit waren, werden deze bakken aan elkaar verbonden, en verderop aan de Rijn kregen we er nog een vierde bak bij.

Hierdoor werd het totale gevaarte 182 meter lang, en 21 meter breed.

We hoefden hierna alleen nog maar te laden in Strasbourg, waar voornamelijk containers met auto-onderdelen aan boord kwamen.

Onderweg naar Antwerpen moesten we door zeven sluizen. Soms paste het hele schip er in één keer in, en soms moesten alle bakken worden losgekoppeld omdat de sluis te smal was.

Expo: Finlandia

2006-12-30T12:43:00.000-08:00

Dat er een Helsinki School is, wist ik niet. Maar interessant klinkt het wel: Finlandia, een expo van vier Finse fotografen van deze signatuur in De Hallen in Haarlem.

De één laat Finse jongeren zien die zich te pletter zuipen, vechten en vrijen in een samenleving die wostelt met haar overgang van traditionele land- en bosbouw naar high technology. De tweede richt zich op de rand van de samenleving en fotografeerde door daklozen gebouwde hutten in Tokyo en Helsinki. De derde laat de leegte zien van het Scandinavische landschap. De vierde maakte portretten van inwoners van het Finse platteland.

Toevallig ga ik zelf eind januari voor een reportage naar Fins lapland. Dat wordt iets oppervlakkiger, want het is een persreis van een bekend wodkamerk. Maar een beetje intellectueel voorwerk kan geen kwaad.

De Hallen, Haarlem, t/m 11 februari 2007

Fotojournalistiek jaaroverzicht

2006-12-30T10:43:00.000-08:00

Het is weer tijd voor de jaaroverzichten. Erg cool is 2006 in beeld op de NRC site. Niet een samenvatting van het nieuws van afgelopen jaar, maar een collectie van schilderachtige beelden die met de actualiteit te maken hadden.

Vooral de foto van de Joodse koloniste die een heel peloton politie-agenten probeert tegen te houden, is erg indrukwekkend. Erg grappig is een foto van de Japanse premier Koizumi die luchtgitaar speelt met een Elvis bril onder het toeziend oog van Priscilla, Lisa Marie en George Bush.

Armoede in Nederland

2006-12-10T01:29:00.000-08:00

Het Rijksmuseum en NRC hebben dit jaar Geert van Kesteren uitgenodigd voor Document Nederland: de jaarlijkse documentaire opdracht die ze geven aan een bijzondere Nederlandse fotograaf.

Dat Geert niet alleen indrukwekkende foto's maakt in conflictsituaties, blijkt wel uit deze fotoserie 'Schraal' waarvan een gedeelte in de NRC van zaterdag 9 december is afgedrukt en doorgeplaatst op de site.

Ondanks dat hij vaak fotografeert vanaf ooghoogte (en dus eigenlijk neerkijkt op zijn onderwerpen), weet hij toch hele indringende beelden te maken. Door de afstand krijg je als kijker juist een beter overzicht van de belabberde situatie van deze mensen.

Het lijkt me een erg moeilijk onderwerp om te fotograferen, want je wilt die mensen toch niet teveel als slachtoffer afbeelden. Dat is dan weer een trap na. Maar aan de andere kant wil je het juist wel duidelijk zichtbaar maken, in de hoop dat je met jouw foto's iets aan de situatie kunt veranderen. Dat je het probleem zichtbaar maakt waardoor de politiek het erkent en er maatregelen tegen neemt.

Document Nederland 2006 is t/m 4 maart te zien in Huis Marseille, Keizersgracht 401, Amsterdam.

Alleen Bush..

2006-10-12T13:19:00.000-07:00

..durft een gepubliceerd artikel in het beroemde medisch wetenschappelijke tijdschrift The Lancet over het aantal doden na de invasie in Iraq dat door de hoogste geleerden is gecheckt en gedubbelcheckt in twijfel te trekken. Sterker nog, hij "vind het geen geloofwaardig rapport".

Een vluchtige blik op de cijfers leert mij al dat violent deaths als doodsoorzaak onder mannen tussen 15 en 59 jaar is gestegen van 5 (voor de invasie) naar 86% (erna). Al zou de helft daarvan maar waar zijn. Al zou je uit gaan van de veiligste schatting van The Lancet dat het aantal 'extra' doden sinds de invasie van die boerenlul in Irak 400.000 is, dan nog hebben we het over schrikbarende feiten.

Natuurlijk ben ik alleen op zoek naar feiten die mijn mening tegen de invasie ondersteunen. Maar Bush is ook wel heel erg duidelijk oostindisch doof voor feiten die zijn mening, houding en gedrag tegenspreken. Helaas heeft hij iets meer te zeggen op het wereldpolitieke toneel dan ik..

Gelukkig zijn er nog sites als deze.

Sex sells

2006-10-06T11:50:00.000-07:00

Moeten we het hier doen met een videofilmpje waarin we Jan Marijnissen een persoonlijke brief in je brievenbus zien gooien, gaan de Belgen een stapje verder.

Voor de gemeenteraadsverkiezingen in Vlaanderen hebben een aantal politici (waaronder SP'er Lien Braeckevelt) wat ludieke sexueel getinte filmpjes gemaakt. Het ziet er overdreven nep uit, en komt absoluut niet geloofwaardig over.. maar dat maakt het juist grappig, vind ik zelf.. De viral werkt behoorlijk en heeft zelfs een halve dag de voorpagina van nrc.nl gehaald..

Fotogenieke tragedie

2006-10-06T09:33:00.000-07:00

Zelden is een verschrikkelijk verhaal fotografisch zo aantrekkelijk. De schietpartij op een school waarbij vijf kleine kinderen op gruwelijke wijze aan hun einde komen, laat niemand onberoerd. Maar het gegeven dat het in een Amish gemeenschap plaatsvindt, triggert extra nieuwsgierigheid.

Door de resolute afwijzing van alle moderne middelen zijn de Amish zowieso erg fotogeniek. En nog interessanter omdat het zo'n gesloten groep is die normaal gesproken alle media aandacht niet toelaat. Nu kregen we weer even een blik in deze bijzondere gemeenschap.

Op Yahoo staat een slide show met foto's van de grote persbureau's. Maar deze zijn vrij plat. (als bovenstaande link niet werkt, probeer het via deze)

Op de New York Times staat een goed geschreven verhaal met een mooie beeldselectie.

Blik in de Vlaamse ziel

2006-09-24T05:02:00.000-07:00

Zoals het echte Vlamingen betaamt, worden Engelse woorden steevast vertaald. De flauwe naam die daardoor ontstaat is absoluut geen graadmeter voor de plaatjes op deze fotoblog.

Oogsnoep.be is (volgens mij) een samenwerking tussen een aantal bloggers die om en nabij Leuven hun slag slaan. Zij posten mooie, grappige en verrassende foto's waarin de ziel van (grootsteedse) Vlamingen zijn vastgelegd.

Filmtip: Tische!

2006-09-24T04:29:00.000-07:00

Realiteit is sterker dan fictie. Dat blijkt maar weer in de documentaire Tische! van de Russische regisseur Victor Kossakovsky. Een jaar lang filmde hij vanuit zijn raam enkele vierkante meters straat in Sint Petersburg.

De straat wordt continu opnieuw opengebroken en weer opnieuw geasfalteerd. Dit proces herhaalt zich tot op het absurde af. Als je dit scenario voor een regiliere film had geschreven, dan was het saai en ongeloofwaardig. Zelf vind ik dit soort films echt geweldig; door er een vergrootglas boven te houden wordt pas duidelijk hoe bizar deze situatie is.

Kossakovsky: 'We kijken normaal gesproken niet naar dingen die zich vlak voor onze neus bevinden. Deze film is een voorbeeld van wat zich vlak voor je kan ontwikkelen, als je de moeite neemt te kijken.'

Kossakovsky liet zich inspireren door de eerste foto uit de geschiedenis van de fotografie. Lees verder op www.idfa.nl

Fragmenten bekijken en weten wanneer Tische! op tv komt? Kijk op www.cinema.nl

Studentenblog

2006-09-24T04:18:00.000-07:00

Een hele toffe fotoblog: Joris van Alphen. Student in Groningen. Grappige foto's van studentengekheid afgewisseld met serieuze (maar nog steeds prachtige) foto's van een reis door Iran. Erg inspirerend, en een beetje beangstigend dat zo iemand dit gewoon 'erbij' doet..

Filmtip van de week: Der Grosse Stille

2006-09-15T01:32:00.000-07:00

Meestal kost het wel wat moeite om ergens binnen te komen als filmmaker. En soms moet je gewoon 'even' geduld hebben.

Dertien jaar na zijn aanvraag krijgt deze Duitse regisseur Philip Gröning eindelijk de kans om (zonder crew!) een docu te maken van het moederklooster van de strengste katholieke orde ter wereld: de Kartuizers. Het resultaat, Der Grosse Stille is een verstild en indringend portret.

Lees hier de recensie van cinema.nl

Bezoek hier Grönings filmmaatschappij